|
|
|
|
 |
| Θυμάστε; |  | |
|
|
|
|
|
|
Αφηγήσεις – συνεντεύξεις
που πάρθηκαν το 1979 από ηλικιωμένους συγχωριανούς μας (οι περισσότεροι
των οποίων δε ζουν πια) που με γλαφυρό τρόπο και με το ιδιαίτερο γλωσσικό ιδίωμα
παρουσιάζουν τη ζωή του χωριού σε όλες τις εκφάνσεις της. Δείτε ένα μικρό δείγμα:
Του σπίτι είχι δυο πόρτις, η μίνια απεδού κι η άλλ’ απέκεια . Μίνια στουν ουντά
κι μίνια στου στρουτό, άλλη μίνια στ’ μέση. Τα παραθύρια μικρά ήταν κι καρφουμένα
μι καρφιά π’ τ’ άφκιαναν οι γύφτοι. Ου τοίχους γένουνταν μι πέτρις κι μι λάσπη για
να κρατιόνταν. Τουν ουντά τουν χώρ’ζαμαν απ’ του στρουτό μι λούρις απού πουρδαλιές,
σκαμνιές κι μι λάσπη. Βάναμαν κι άχυρα κι μι τ’ λάσπη δε φαίνουνταν οι λούρις. Τ’
σκιπή τ’ν έφκιαναν μι πλάκις απ’ τ’ς βάσταγαν ξύλα απού δέντρου καρφουμένα καλά…..
…Κοιλουπόναγει ουρθή η γ’ναίκα κι έκανι βόλτες πέρα δώθι. Μαμή δεν υπήρχε. Κλείδουναν
τ’ν πόρτα. Μέσα έμνισκι η πιθιρά κι καμμιά γειτόν’σσα. Ζέστιναν νιρό στ’ν τέντζιρ’.
Κάθουνταν στα γόνατα κι τ’λώνονταν. Αν δε γένουνταν του πιδί κρέμαγαν τ’ν τριχιά
στ’ς γριντιές κι κριμαντζλιόταν απού κει ώσπου να του γιννήσ’…
….Στ’ν πόρτα καταΐ βάν’ ένα πιάτου. Η νύφ’ πατάει του πιάτου μι του διξί, για να
πάν’ στου σπίτ’ π’ ήρθι ούλα δέξια, καλά. Του πατάει μι δύναμ’ για να του σπάσει.
Προυσκ’νάει τρεις βουλές απόξου κι άλλες τρεις βουλές μέσα στου ’κόν’σμα. Άμα μπαίν’
στου σπίτ’ τ’ς δίν’ η πιθιρά, ου πιθιρός ή ου κουνιάδους ένα σιρκό πιδί να του κρατήσ’
στ’ν αγκαλιά τ’ς, για να κάμ’ κι ικείν’ γιο…
….Σκ’λαρήκια βάναμαν κι ημείς τότι στ’ αυτιά μας. Τρυπάμαν τ ’αυτιά μι του βιλόνι
κι πιράμαν ένα κουτσιανάκι ρίγαν’ στ’ν τρύπα για να μένει ανοιχτή να πιράει του
σκ’λαρήκι. Ήταν κριμαστά, μακριγιούτσ’κα κι κρίκοι ήταν. Βάναμαν κι κάτι καρφίτσις
μ’ αλ’σιδούλις . Οι κουμπουθ’λιές ήταν σαν καρφίτσις στρόγγυλις ή τιτράγουνις κι
τ’ς έβαναν στ’ ζώνη. Ήταν ασ΄μένις. Τα καρφουβιλόνια ήταν σαν τ’ς καρφίτσις πόχουμι
κι ράβουμι, αλλά μιγάλα επιχρυσουμένα. Τα βάναμαν δυο στα πλάια αχπάν’ απ’ τ’ αυτιά
κι ένα στ’ μέσ’ στου κιφάλι. Βραχιόλια ήταν κάτ’ πλατειά ασ’μένια κι επιχρυσουμένα.
Εγώ απ’ αυτά δεν έβαλα στα χιράκια μ’. Δαχ’λύδια ικιές απ’ ούχαν έβαναν τρία-τέσσιρα
στου χέρι. Είχαν κι πέτρις χρουματ’στές κόκκινις. Πολλά είχαν τρεις πιτρούλις τέτοιες.
Ήταν κι άλλα απ’ γένουνταν απού φράγκα ή δίφραγκα κι είχαν μια πέτρα μιγάλ’. Στου
γάμου οι νιόνυμφοι δαχ’λύδια έβαναν, δεν είχαμαν βέρις ημείς του γκιρό π’ παντρεύτ’κα
ιγώ…
|
 |
|